Renaixer Renacer

RENÀIXER RENACER BIRSORTU RENEIXER RENÈISHER (EN CINCO IDIOMAS HISPANOS CONSTITUCIONAIS ). NACEMOS DO BARRO, PERO ESTAMOS LIMPOS, PARA LOITAR CONTRA OS RETOS CLIMÁTICOS, PANDÉMICOS, A CORRUPCIÓN E O MALGASTO. OS NOSOS ESTATUTOS SON O NOSO ADN (SEMPRE AMPLIABLE PERO NON RENUNCIABLE) , NON UN PROGRAMA ELECTORAL MÁS. TODO ESTÁ EN CONTRA, PERO VALE A PENA, O NOSO FUTURO VAI CON ISO…

FOLLA DE ROTEIRO

Para os que queiran etiquetarnos: NON somos ultradereita; NIN ultraizquierda; NIN os decadentes partidos de sempre, carcomidos de corrupción cíclica e endémica, desesperados por resistir no poder a calquera prezo; NIN Anti-Sistemas de quenda “nados en youtube” que só aspiran a chupar do Sistema ao que critican. TAMPOUCO somos autoproclamados “patriotas” paniaguados dunha Rusia e/o EEUU hoxe en mans de autócratas, que odian Europa (a única illa de democracia nun mundo cada vez máis escuro, á que só hai que quitar burocracia e burócratas), e que cospen sobre a Ciencia, cando é a única que pode salvarnos. Sen esquecer a China, que sen Democracia véndese como paradigma de futuro, pero entregarnos sen mirar (como agora) aos seus brazos politico-económicos, é un suicido á nosa forma de vida. Só a prudencia pode rexer as relacións. E falando de China, no 2020, a Pandemia chegounos e arrasou; o 2021, O volcán da Palma; o día 29 de outubro do 2024 a DANA afogounos, e o agosto do 2025, medio País queimouse, deixándonos claro que leste estes escenarios non serán unha excepción. Vivimos nunha País rico, pero onde moito diñeiro pérdese en Autonomías convertidas en reinos taifas onde os baróns (como caciques do século pasado, donos do casarío), son superados por estas crises (climáticas, pandémicas, corrupción) e só saben pelexarse para desviar a atención. Un País onde as inundacións e incendios póñennos ao nivel dun país subdesarrollado incapaz de reaccionar a tempo. Un País onde os agricultores e gandeiros garantes da nosa comida e bosques malviven e loitan contra a burocracia, mentres compiten con importacións de países onde a única lei é a explotación humana e non hai control fitosanitario do campo. Un país onde as adxudicacións de obras públicas levan mordidas e a Vivenda xa é un luxo, e onde que hai que crear unha empresa pública de construción con meritocracia, sen enchufes nin mordidas, construíndo moito, rápido, ben e barato para atallar a sangría de vivenda. Unha xustiza saturada, lenta e infrafinanciada tenta poñer unha tirita a un cancro de corrupción herdado do pasado e adaptado á Democracia, con sentenzas que non devolven o dano feito. Só un 10% da corrupción sae a luz, habitualmente por erro dos corruptos e/o corruptores. Hai que tomar medidas democráticas para salvar a democracia podando gastos inútiles: devolvendo moitas competencias autonómicas ao Estado: Emerxencias, Vivenda, Sanidade (con escándalos constantes como as máscaras, mamografías, emigración de profesionais) , conservando o persoal profesional autonómico (non político) estritamente necesario para o correcto funcionamento dese ámbito. Cortar a hemorraxia económica empeza por: eliminar o Senado (con funcións que duplican e están claramente subordinadas ao Congreso e só serve á necesidade dos partidos de colocar aos seus e cobrar) ; eliminar as Deputacións onde un 70% do seu orzamento vaise en gastos de persoal (que recolocaremos os que sexan necesarios) e papeladas, pero SÓ un 30% do diñeiro, chega aos pobos, que din apoiar, cando son os seus parasitos; eliminar os aforamientos (que protexen aos políticos e os seus fechorías); eliminar os soldos vitalicios e soldos de expolíticos. Só hai unha forma de conseguir isto, chegar ao Congreso : MÉTODO PARA CONSEGUIR OS OBXECTIVOS: Por exemplo, hai 33 deputados da Comunitat Valenciana no Congreso (que ninguén coñece e que só serven aos seus obedientes xefes para medrar). Se o pobo valenciano vótanos ( e o resto de España ilusiónase tamén), teremos “o poder para poder”, non o “poder polo poder”. Estamos en débeda co pobo español que veu ao rescate e axudaremos onde sexa necesario, non só curaremos as nosas feridas, é hora de demostrar que o amor con amor págase, as nosas propostas son mandamentos que debemos cumprir ou morrer, non vivir para chupar da política. Tamén temos claro que a BUROCRACIA paraliza os avances, porque estamos nunha guerra onde o tempo vai na nosa contra, pero dálles igual. Se hoxe, con 7 deputados, un partido minoritario pode axeonllar o Goberno do País, e mostrar rindo o seu botín, nós, vimos acabar con calquera extorsión egoísta, e un día, non fará falta ir pactar a Waterloo, senón vir a Catarroja (Valencia). O pobo salva ao pobo e os políticos de sempre, sálvanse eles, mentres pasan por caixa, bótanse barro en lugar de limpalo e buscan unha porta giratoria. Tarareemos esta canción mentres esperamos as eleccións: A miña querida España, esta España miña, esta España nosa, da túa Santa Sesta, agora espértanche versos de poetas; Pobo de palabra e de pel amarga, doce a túa promesa (que cumpriremos).

AQUÍ ESTÁN ALGUNHAS DA NOSA XENTE, DESEXOSAS DE LOITAR POR TODOS CON TODO O SEU ENTUSIASMO

ALGUNHAS DAS PROPOSTAS

Remodelación do Estado

Hai unha Hipertrofia do Estado, un neo-caciquismo que só serve para colocar politicos, crear Baróns territoriais ineficaces e sangría económica.
ELIMINAR O SENADO: Non achega nada, o Congreso dos Deputados é suficiente para desenvolver as funcións lexislativas, de control do Goberno e de representación política, só duplica funcións. Nova Zelandia, Canadá, Suecia, Dinamarca eliminárono. Costa 63 millóns de euros anuais.
QUITAR A GRAXA POLÍTICA Ás DEPUTACIÓNS: A función principal da Deputacións é prestar os servizos que os municipios pequenos non poden realizar, PERO SÓ un 30% do diñeiro da deputación chega a eses pobos, o 70% pérdese polo camiño para alimentar aos políticos, enchufados e a propia maquinaria da deputación , convertida nun pesado monstro lento e caro. Pero non quitaremos as deputacións, non, imos adelgazar eliminando toda a “graxa política” sobrante que se de forra e engorda con carguitos, grazas ao diñeiro destinado a eses pobos. Acabáronse as “Deputacións Chanchullo”, Agora o 70% do diñeiro debe ir aos pobos, e que adapten os políticos e técnicos a ese 30%... as Deputacións suman un orzamento de 29000 millóns de euros.
ELIMINAR AFORAMIENTOS: o non poder xulgar do mesmo delito no mesmo tribunal, a un cidadán da rúa e a un político, porque o político ten outro tratamento xudicial privilexiado, é anormal e discriminatorio.
ELIMINAR COMPETENCIAS AUTONÓMICAS: As autonomías convertéronse en microestados, onde competencias como a sanidade, emerxencias, entre outras, fracasaron cada vez que unha crise chegounos, causando unha cantidade inaudita de mortes, ineficacia, improvisación, duplicidade co Estado, saturación, lentitude, á parte dun malgasto económico evitable, sen vantaxes reais. As Autonomías taifas xa en case todo, custan 88.000 millóns. Non destruílas, senón podalas, en favor e sen prexuízo do cidadán e dos profesionais do ramo.
Eliminar soldos vitalicios políticos, e eliminar o diñeiro que se dá aos políticos por realizar a súa función política.
Como cremos na voz dos que son silenciados politicamente, somos o único partido no que dá igual que sexas unha capital ou un pobo de 50 habitantes, dentro do partido, o teu voto vale o mesmo, e a túa voz.
Algúns Ministerios, ata hoxe só instalados en Madrid, poderán instalarse noutras partes do país, mostrando a capacidade do Estado de ter as súas funcións centrais ata hoxe centralizadas, repartidas.

Guerra total e aberta á corrupción

E seguimos co tema. O diñeiro perdido pola sociedade repercute na súa fortaleza, e ofrecemos máis “eletroshocks legais”:
Obrigación por lei , do retorno de todo o diñeiro obtido pola corrupción, tanto do político como de familiares implicados e amizades. En casos que superen os 5 millóns de euros (a media actual sustraida dos casos importantes) será dez anos por millón roubado. Se non se devolve en seis meses desde a sentenza (sexa firme ou non, recorrida ou non), o diñeiro sustraido, supoñerá a pena de prisión permanente revisable. Despois de devolver o diñeiro, deberase pagar un 10% máis, do valor do roubado. Se non se dispón dese 10%, dez anos de cárcere engadidos. Para cantidades menores aos 5 millóns, penas tamén de 10 anos de cárcere por millón de euros substraído ( cinco anos máis se non devolve en seis meses da sentenza, sexa recorrida ou non) . Sentenza de cinco anos por cada 100.000 euros. Os casos de corrupción, por lei, non pasarán de dous anos de instrución, poñendo o Estado os profesionais necesarios para que isto sexa posible. Téndose sentenza como máximo en tres anos. Polo que hai que contratar máis especialistas do ámbito.
Todas estas penas desanimarán a moitos dos implicados actuais e futuros.
Os casos de corrupción, non prescribirán ata 40 anos despois dos feitos e mentres, seguirase o diñeiro desaparecido para retornar o roubado.
Crearemos con total prioridade, unha Axencia Contra a Corrupción (ACC), sen presenza política. O Estado se desangra cunha media de 50.000 millóns de euros perdidos en corrupción anualmente, despois da última onda de lodo (nunca mellor devandito) cíclico de corrupción, anúnciase, a creación dunha axencia anticorrupción, como desexo (non realidade ata antes da eleccións), e que nin sequera queren chamala así, senón Axencia Independente de Integridade Pública, eufemismo para ocultar a verdade. Matar a corrupción, é Matar a principal forma en que se financiaron os partidos, para eles nunca será un obxectivo, desculparana ao saír de xente das súas filas, e só buscarán mecanismos para facelo mellor e non ser pillados.
Existe o político corrompido e corruptor; existe o empresario corruptor; pero sen un funcionario que dea aparencia real ao contrato amañado, non é posible consumar a corrupción. Así, sáltanse os controis. Non se habilitaron mecanismos eficaces para os funcionarios denunciantes, e aí hai que protexer e incentivar a denuncia.
Se a nivel estatal a corrupción estala en metástase, a nivel autonómico e local esa enfermidade social existe igualmente, pero os funcionarios, secretarios e interventores teñen o alento do político de quenda no seu cocote. Uns optan por aproveitar a corrupción e gañar diñeiro; outros tentan non molestar ao poder por medo a perder o seu traballo e ser sinalados, outros collen a baixa e márchanse, e unha minoría denuncia. Protexer e premiar aos denunciantes, irá acabando coa impunidade.
Unha vez os políticos adxudiquen unha obra publica a unha empresa (mel para moscas), estará prohibido que o prezo da obra modifíquese despois por “imprevistos” (debe xa incluír unha marxe no prezo polo que se gaña, por se houbese algún cambio).
Protección con instrumentos xurídicos, aos denunciantes por corrupción, que evite represalias e non se lle corte o seu ascenso na administración, en todo caso, premialos.
En empresas públicas e administración, profesionalizar o funcionariado elixindo polos seus méritos e experiencia, sen que os políticos poidan influír en elección algunha.
Prohibida a designación como cargo e/o asesoramento en empresas de enerxía, telecomunicacións, construtoras, por parte de ex-cargos políticos, policiais ou da Garda Civil, ata 20 despois de deixar o cargo.
Que a Lei de Transparencia non teña excepcións e poida impoñer sancións e medidas de execución forzosa de carácter coercitivo.
Controlar drasticamente e reducir os procedementos de urxencia, contratos menores, que fraccionan o prezo das obras, para non superar o límite legal, que obriga a realizar un procedemento con publicidade e así non chaman a atención.
Que calquera empresa que estea a ser investigada en casos de corrupción,e /o teña sentenza relacionada coa corrupción, sexa eliminada de calquera concurso de obra pública, prohibíndose que outra participe no seu nome.

Sin Seguridad ni Sen Seguridade nin Saúde, non hai futuro.

Antes de entrar noutros aspectos, a cantidade de persoas que morren ou empeoran os seus diagnósticos por non ser intervidos a tempo é un escandalo diario. As listas de esperan se cronifican, mentres se destapan negocios co tema da saúde que sempre acaban relacionados con políticos, habitualmente autonómicos. Cunha media indigna de catro meses para operarse en 2025, hai que facer un plan de choque nacional para que neste país, non se tarde máis de 15 días en realizar aquelas intervencións requiridas.
Sen seguridade non hai nada. Nacemos dunha catástrofe natural e humana. A reconstrución do tecido económico e social da zona afectada pola DANA é vital, onde polo visto, os responsables "non sabían" que vivimos nos Países Baixos españois deixándonos sen protección. O noso partido, esixe un concurso internacional que dea unha solución definitiva ao perigoso barranco do Poio que se cobrou tantas vítimas, que durará noves meses, e en tres meses, seleccionar ao proxecto gañador para a súa inmediata execución, reducindo a burocracia paralizante ao máximo.
Tampouco sabían que en Galicia, Castela-León, Estremadura (e outros lugares), os bosques non coidados, son un ataud de lume. A prevención é máis barata que a reconstrución, e ademais non custa vidas, e máis sabendo que as catástrofes, tanto climáticas como pandémicas mesmo bélicas, de distinto tipo golpearannos outra vez. Estamos en emerxencia permanente. Ofrecemos moitas propostas que a clase política actual é incapaz de ver, aplicar e cumprir, medorentos de saír do lucrativo charco de competencias autonómicas no que se afunden a Sanidade infrafinanciada, profesionais que emigran e Emerxencias ineficaces e pouco realistas. O Estado toma as competencias en Emerxencias e Sanidade nas autonomías.
O Estado, é quen realmente ten os medios para afrontar calquera catástrofe. O Covid cobrou miles de vítimas axudado polo caos autonómicos e negocios inmorais con máscaras, na DANA e a súa reconstrución, pagamos con vidas e caos o choque de competencias cun xogo político indecente e incompetente, do mesmo xeito que cos incendios do 2025. Por iso, en cada autonomía, dous responsables profesionais técnicos, un de designación estatal e outro autonómico, non políticos, informados de incendios /inundacións/posible pandemia, seguindo unhas pautas xa predeterminadas, comunican a alarma de nivel 3 (sexa despois ou non unha catástrofe) ao Delegado/a de o Goberno a situación quen á súa vez o fai ao Presidente/a. O Presidente/a de o Goberno comunica ao Ministro de Interior e Defensa e envíanse os medios de bombeiros e militares e/o sanitarios. A Autonomía ponse a plena disposición e coordinación ofrecendo o que poida.
Buscar o que nos separa, en lugar do que nos une, é o triste presente das autonomías, barco político dos políticos de segunda, que non saben nin poden estar no Congreso. Respectamos a pluralidade do País, as súas linguas, historia, pero a nosa saúde, seguridade, vivenda, #etc, non poden estar en mans autonómicas que fracasaron, mesmo a custo de vidas. En silencio (mentres os reyezuelos autonómicos e partidos que desprezan o Estado discuten), aquelas profesións tan necesarias relacionadas coa Sanidade, Seguridade, Educación, Ciencia, #etc, ven como emigran os seus membros a outros países en busca dunha vida mellor, cansos do mantra "é que non hai diñeiro". O que pasa é o que o diñeiro se dedica a manter o sistema político e os seus desexos, despois, o social. Por iso, eliminar cargos e políticos e duplicidades (á parte de perseguir as corruptelas), reverte o diñeiro onde toca, mellora a nosa vida día a día así e aumenta os medios para facer fronte ás carencias que sufrimos.

Medio ambiente e Desenvolvemento

L'Albufera de Valencia, rematada pola Dana, atópase 100 veces máis contamida que o Mar Menor (que tamén o está). Acometerase a súa limpeza definitiva, e retirada dos seus lodos depositados desde os anos 60, buscando ademais os seus "ullals" (ou mananciais) e pechando os pozos ilegais que a desangran no seu subsolo e que mataron a maioría das súas "ullals". Recuperala dunha vez, é un símbolo e un motor dun renacemento real da contorna marabillosa.
A xente do campo, marxinada polos gobernos (cando son os garantes da nosa alimentación e a conservación dos nosos bosques), sobrevive como pode e encima afúndena con burocracia. A papelada será enchido por funcionarios, en entrevista cos agricultores/gandeiros, en entrevista acordada, buscándose ademais a redución de trabas e obstáculos que rouban tempo e eficacia a un campo con xente cada vez máis maior e que non naceu para criar papeis, burocracia nin burócratas. Competindo ademais con importacións de países que non teñen burocracia senón explotación humana.
As catástrofes naturais devastan o noso mundo, pero o ser humano directa ou indirectamente está detrás. A “España Baleirada” ten os seus bosques abandonados transformados en combustible, son pólvora para o lume, pero o problema é xeral. Só onde a poboación rural ten o monte comunal, explótase o monte e case non hai incendios. O gando de todo tipo será potenciado para rebaixar o combustible vexetal, excepto en lugares concretos. Os pastores e os seus animais; os agricultores e apicultores (non os latifundistas e/o terra en mans de fondos de investimento acaparadores de terras) son soldados nesta guerra climática. O produto do campo, posto en valor, permite vivir á poboación e non abandonar o mundo rural. O mundo rural é estratéxico nun mundo como o actual e reserva de produtos imposibles de conseguir en cidades.
O 70% do monte, é privado. Se os propietarios non toman accións de limpeza e adecuación para evitar a acumulación de combustible vexetal, sendo informados, o Estado poderá acometer aqueles traballos necesarios, e aproveitar os recursos obtidos (materia vexetal froito da limpeza (árbores, pellets para estufas de materia triturada, etc) que se venderá e reverterá economicamente na zona).
As Devasas serán de obrigada creación e mantemento, baixo control do Estado, inspeccionando ás autonomías, que sempre estarán subordinadas no que a montes refírase, ao Estado, sendo o Estado o máximo garante da súa conservación.
Prohibición de construción de campos de placas fotovoltaicas en zonas de cultivo, pero si en zonas urbanas (obrigatorio en edificios públicos) onde debe servir ao autoabastecimiento, e creación de “teitos verdes” onde cultivar en terrazas.
Propiciar que o mundo rural e a horta, permita o poder vivir delas en harmonía coa natureza, sen ter que abandonalos.

VIVENDA

Conseguir unha vivenda converteuse nun drama para moitos sectores da poboación. Multiplicouse nunhas décadas o prezo por 47. Non hai que estrangular o mercado senón regulalo, con sentido común e xustiza social asegurando que todo o mundo poida ter casa. O incremento desproporcionado do prezo da vivenda, é debido a que se converteu nun activo financeiro, sen estar xa vinculado co custo da vida e a inflación normais.
Hai que axudar a quen quere comprar a súa primeira casa. O Estado actúa como facilitador, recoñece así o esforzo persoal e axuda con beneficios fiscais.
Hai que poñer impostos progresivos para o especulador, eses que especulan co mercado da vivenda. Así, hai que desincentivar a tenencia múltiple de vivendas como investimento, liberando así stock no mercado e arrefriando os prezos.
A construción de nova vivenda, barata e de calidade, dunha maneira rápida é unha prioridade, con 8000 novas ao ano estamos en cifras ridículas, cando se necesitan 700.000, e en poucos anos, tres millóns. Por iso, a parte de crear unha empresa do Estado exclusivamente para este obxectivo, o Organismo de Creación da Vivenda (OCV), extraerase da bolsa de 2,5 millóns de desempregados miles de persoas que volverán ao mercado laboral, cobrando un salario moi digno (sen discriminación de idade ou sexo) para desenvolver este proxecto nacional, e que ademais lles permitirá gañar bonos para adquirir esa nova vivenda. Estas persoas, serán formadas nun prazo razoable, en diferentes aspectos da construción, creándose unha bolsa enorme de man de obra especializada, ben paga, que nunha primeira adscribiríase á súa provincia, ofrecéndolles, se se requirise por desprazamento, aloxamento, transporte e manutención á conta do Estado, xa que traballarían para el. A contratación ao mesmo tempo de obreiros cualificados que estarán man a man con estas persoas rescatadas do desemprego, permitirá esta transición, que tamén se aplicará en obras públicas que deixarán de ser un coto de caza para mordidas de políticos e achegados.
Eliminar a competencia en Vivenda das Autonomías , e que sexa o Estado o regulador, creando unha empresa de construción oficial, que absorba as grandes obras así como a creación de gran cantidade de vivendas para a poboación, podendo colaborar con iniciativa privada de maneira secundaria. Solucionando así a corrupción en obras públicas que é manexada por dez empresas coas cartas marcadas e dando solución ao caos que sofre a sociedade coa vivenda.
Construción de vivenda de VPO sen ánimo especulativo para a poboación. Hai miles de vivendas baleiras xa construídas, moitas delas abandonadas, sim herdeiros ou con moitos herdeiros, casas antigas sen reformar vacias (que deberán ser reformadas en moitos casos) e solares urbanos abandonados. Serán comprados polo goberno ( sempre que se queiran vender e póidanse comprar). Aumenta así a oferta de vivenda pública .
Que todas as propiedades en mans de bancos que foron rescatados e/o absorbidos por outros, deixen de ser propiedade deses bancos (en compensación do diñeiro público investido neles) e postas en mercado para a poboación española, primeiro a nova
Protexer da súa expulsión á xente que vive en zonas urbanas evitando que pasen a fondos “voitre” que destrúen a rede social viva do lugar.
As construcións de vivenda non poden ser as destrutoras do medio ambiente e a horta, polo que a altura (para aproveitar o espazo ao máximo non ao ancho senón ao alto) e o respecto da contorna son claves. A incorporación mesmo de hortos hidropónicos (alimentados con auga e elementos esenciais para plantas disoltos) verticais a gran escala en toda a súa fachada, como a Torre Jian Mu en China que pode alimentar ata 40.000 persoas por ano, unha proposta autosuficiente permitindo aos residentes cultivar e consumir verduras e froitas frescas dentro da torre, producindo aproximadamente 270 000 quilogramos de alimentos por ano, é algo máis que un soño, senón un obxectivo de autosuficiencia en crise e na vida normal e eficacia.
A vivenda xa é un ben de luxo, e o chan onde construílas aínda máis, un ben escasísimo e o sentido de meterse en política de moitos políticos desde o nivel local ao autonómico, para saír rico da política. Por iso, o seu control, protección ambiental como horta ou paraxe natural, e no seu caso, edificación, deixa de estar en mans de iniciativa exclusiva local e atonómica. O novo Organismo da Vivenda, regulará estes bens prezados, e deixarase de especular e construír con intereses particulares e/o partidistas, para facelo de forma coherente coa crise da vivenda dando solución a esta grave situación, nun Plan Nacional da Vivenda, fóra de fondos voitre e alcaldes e construtoras.

Unha educación fracasada, enfrascada en xustificarse

En educación como País estamos a fracasar. Por iso, "BACK TO THE BASICS" que en inglés significa, volver ao básico. Cando ao final, perdemos de vista o importante e centrámonos no secundario, indo ao fracaso, hai que volver ao irrenunciable.
Análise : Chegamos a unha presunta educación onde todo ten que ser divertido, fácil, e inmediato, baixando o listón. Só nos países asiáticos mellora o nivel de educación, a base de traballar duro e esforzarse (axudando á súa vantaxe actual económica e política). En España cada vez menos sobresalientes (6%) e máis alumnos que quedan atrás (27%). Peores resultados dos alumnos españois no informe PISA, na proba PIRLS de lectura e TIMSS de Matemáticas. #Priorizar as actitudes fronte aos coñecementos, un día serán adultos moi ecologístas pero saberannos como funciona unha batería de coche eléctrico. O sistema de avaliación é subxectivo e a burocracia utilízase para para xustificar as malas notas e é moi difícil suspender. A comprensión lectora é un desastre e os alumnos non saben o que len, son analfabetos pero sen traumas. Déixase pasar de curso e graduarse con suspensos, evitando que o alumno se responsabilice e asuma o que fixo e non fixo. Familias desbordadas que tentan encher o baleiro que se crea na escola, con profesores que pagan fóra da escola. As escolas xa son como centros asistenciais, de monitores de tempo libre ou case “coaches”. Non é popular esixir, e moitos pais xa non corrixen aos seus fillos para non “traumatizarlles”… Elúdese en casa e escola aplicar normas claras, coma se as normas fosen negativas. Hai comportamentos intolerables na aula que se normalizan e xeneralízase a idea de que os actos non teñen consecuencias Apatía do alumnado e a caída da actitude do alumnado medio. Na Universidade moitos non van a clase e moitos nin toman apuntamentos e non comprenden moitas palabras básicas. O modelo español educativo que a LOMLOE consolidou e fracasou. Adolescentes menos competentes que hai 10 anos, con peores resultados de aprendizaxe desde os primeiros anos ata selectividade. Novas pedagoxías “hipies” levaron aos peores resultados, e que demonizan a educación que nós, xente adulta, recibimos e da que non saímos mal. Moitas materias optativas, actividades extraordinarias e menos troncais (Matemáticas e Lingua). Fusiónanse materias e trabállase por ámbitos chegando a un suposto proxecto de investigación , sen posuír realmente os coñecementos previos para facelo o que confunde ao alumnado.
Por iso, hai que conseguir que os alumnos lean máis e aprendan máis e que non se renuncie ao florecemento intelectual por un suposto benestar emocional para evitar sufrimento custe o que custe, cando é a escola a que debe axudar a enfrontar ao alumno a un mundo inxusto e desigual.
Débense facer cursos intensos de lectoescritura para compensar os déficits e crear un pensamento crítico.
O clima de aprendizaxe nos colexios é cada vez peor, a porcentaxe de alumnado estranxeiro non para de crecer nun contexto no que a profesión docente é cada vez menos atractiva e está desbordada. Ou se aborda esta problemática ou ao final, só os colexios de pago elitistas, serán illas de educación efectiva. Porque, o diñeiro que ten unha familia non pode marcar o seu futuro a nivel de educación.
Cuns nenos e novos golpeados polo COVID e despois pola Dana, non se pode perder tempo en compensar todo o que perderon, poñendo todas as medidas e medios para asegurar o seu presente e futuro educacional.
Por iso, potenciar de verdade a educación con plans eficaces que eduquen e preparen de verdade para o mundo laboral.
Apoiar aos nosos científicos e aos mozos con iniciativas, para non ter que emigrar, é non só unha obrigación moral senón o mellor investimento.
A nivel estatal, promocionarase non só as particularidades autonómicas históricas, que hai que destacar, senón tamén aquilo que nos une máis aló das fronteiras autonómicas mentais que se levantan, e que nos permiten actuar conxuntamente, nun mundo cada vez máis global pero onde a tribo tamén importa.

Transportes

O Turismo achega riqueza, pero pon ao límite o noso sistema de transportes. Cada ano repítese a mesma historia. Interrupcións na rede ferroviaria contínuas; colapsos en aeroportos; deterioración de estradas (52% estradas requiren intervención urxente, 9% con risco elevado), van destruíndo a confianza do turista e afecta a vida normal. É prioritaria unha estratexia integral de mantemento, dotación persoal, xestión eficiente, planificación a longo prazo. E aqueles que rouban cableado de tren, poñendo en risco as vidas dos viaxeiros, pasasen a ser considerados actos terroristas de baixa intensidade, cabendo dentro da definición o terrorismo, xa que legalmente é un delito grave (contra a vida, a integridade física) co obxectivo de destruír as estruturas económicas, etc.
Nas zonas inundables, onde o tren e o metro quedan fóra de xogo desde o primeiro momento, sendo barreiras arquitectónicas as súas vías e deixando á poboación sen comunicación durante meses, investirase na construción de monorrieles. Ao contrario dos ferrocarrís tradicionais requiren un espazo mínimo, tanto horizontal como verticalmente. Os vehículos monorrieles son máis anchos que as vías e ao estar elevados aseguran se supervivencia en catástrofes como as danas, requirindo só unha pequena superficie para apoiar os piares.

A inmigración non é problema

Nós consideramos que as persoas que veñen doutros países (porque os países existen e as súas fronteiras, así como as súas leis), que legalmente entran seguindo a normativa europea e colaboran na construción do noso país, son concidadáns. Pero aquela minoría de persoas que veñen doutro país, e que rompen as regras de convivencia, envenenan a imaxe dos seus compatriotas inmigrados prexudicándolles e rompen pontes coa xente que os recibiu deben ser expulsados. A xente de ben, española ou inmigrada, non debe preocuparse , só os delincuentes . Por tanto, non fai falta irse a “as montañas do radicalismo” xa que só fai falta aplicar a lei, que xa existe: “A expulsión dun estranxeiro condenado en España está regulada no artigo 89 do Código penal e é unha medida que substitúe a pena de prisión pola expulsión. As penas de prisión de máis dun ano impostas a un cidadán estranxeiro serán substituídas pola expulsión do territorio español”.
Á persoa que adquira a nova nacionalidade española, daránselle 10 anos de marxe nos que se comete delitos graves ou acumula unha cantidade de delitos penados con menos dun ano, perderá a nacionalidade e será expulsado.
As penas aos traficantes de persoas equipararanse ás de prisión permanente revisable . -Regularase urbanisticamente para integrar e evitar que se formen barrios étnicos que se acaban convertendo en guetos marxinais, excluíntes e que fracasaron xa en Europa.
Regularase urbanisticamente para integrar e evitar que se formen barrios étnicos que se acaban convertendo en guetos marxinais, excluíntes e que fracasaron xa en Europa.

Desocupar a ocupación e aos desocupadores

Calquera entrada nun lugar que non che pertence é unha violación, sen matices, é un delito. Coa escritura de propiedade expúlsase inmediatamente aos que os que cometeron a violación, sen matices. A Lexitimidade da propiedade privada é un piar básico do Estado de dereito.
Cando non hai herdeiros do inmoble, o Estado é o propietario, o cal, diante de denuncia de veciños comprobados do inmoble afectado, realizarase a expulsión inmediata dos ocupantes.
Con estas medidas, axúdase aos propietarios, e evítanse mafias relacionadas coa ocupación , así como grupos radicais que se alimentan de desocupalos.
Un "Inquiokupa" é unha persoa que asina un contrato de alugueiro para unha vivenda e, tras entrar a vivir legalmente nela, deixa de pagar a renda intencionadamente para permanecer no inmoble, aproveitándose das demoras legais para desafiuzamento. O "inquiokupa" ten un contrato de alugueiro inicial e, por tanto, accedeu á vivenda de forma lexítima, o que dificulta e alonga o proceso de desaloxo. Os "inquiokupas", expúlsanse á semana de presentarse a denuncia por parte do propietario, ao presentarse a escritura de propiedade. Os danos realizados na propiedade, que adoitan ser por vinganza, serán asumidos polo "Inquiocupa" e se non os abona, pena de prisión.
Sen okupas nin inquiokupas, os propietarios non terán medo a alugar, e verán protexidos os seus dereitos, descendendo ademais os pisos turísticos (que foron o refuxio buscado polos propietarios que alugaban), pisos turísticos que serán doutra banda controlados de maneira contundente.

Guerras modernas, respostas modernas

Estamos en loita contra a corrupción que corroe os piares do Estado; en loita contra unhas crises climáticas que nos afogan ou nos queiman, axudadas necesariamente pola incompetencia política que non acomete a prevención necesaria; en loita por ter unha vivenda; en loita contra o narcotráfico; en loita por un Estado de Benestar que se nos fai crer que desaparece…
A UME, é a unidade operativa de primeira intervención en situacións de emerxencia, e pode ser activada, desastres naturais, incendios forestais, por exemplo. Con todo, é escasa en número e limitada en medios. Hoxe as guerras cambiaron, un botón pode acabar con millóns de persoas, ou un dron ser máis eficaz que un batallón. Os exércitos xa non poden exporse como outrora. O noso inimigo principal son as catástrofes climáticas e pandémicas. O exército debe adestrarse con preparación e exercicios prácticos, para atacar inmediatamente esas crises, sen que o cidadán desesperado e/o voluntario, ocupe o seu lugar. Estas crises, preparan para unha crise bélica, que leva consigo catástrofes humanas e naturais anexas. O mantemento e creación con soldados e maquinara adecuada, de devasas, así como presenza inmediata coa UME en incendios e inundacións, de maneira coordinada cos bombeiros, con adestramentos conxuntos, é prioridade.
Todos os corpos de bombeiros de España, pasan a ser un só, con equiparación salarial, aínda que poden preservar a súa denominación autonómica (é onde realizan a súa actividade), pero poden ser requiridos polo Estado cando o requira, sempre por encima de autonomías.
Os incendios non deben ser apagados por empresas privadas, xa que como se demostrou co "Cártel do Lume", acabaron corrompendo políticos e mesmo poden estar detrás de incendios. O Estado investirá e proporcionará todos o medios: avións, helicopteros, #etc, que serán públicos, para acometer estes traballos, prohibíndose a contratación destes medios por parte autonómica e estatal.
A creación dun exército Europeo, unificando presupostos de países, é importantísimo, nun mundo cheo de matóns que xa controlan superpotencias decadentes ou aspirantes a ela.
O SEPRONA, corpo especializado no medio Ambiente (hoxe case desmantelado), da Garda Civil, con ampla experiencia na natureza, será impulsado e ampliado.
A UCO (Unidade Central Operativa) é a división de elite da Policía Xudicial da Garda Civil, que está en guerra contra as mafias políticas da corrupción. Sen dúbida, este corpo tan incómodo á política, debe potenciarse.
Os “malos”, tanto internacionais como nacionais, expándense e acampan onde lles dá a gana coas súas redes criminais, sumando a delincuencia local. Por outra banda, corpos como a Garda Civil, van sendo desactivados dalgunhas zonas do País por razóns políticas. Consideramos que, canto menos forzas de seguridade do Estado hai, maior forza teñen os grupos criminais. Por iso, este corpo, será operativo en todo o País, sen deixar baleiros perigosos, que van en contra da seguridade da poboación.
A Garda Civil será considerada profesión de risco e será equiparada salarialmente á Policia Nacional, podendo ter dereitos sindicais como outros corpos.
O exército, en colaboración da Garda Civil e Policía Nacional (que estarán sempre coordinadas, e non como corpos estancos e separados), interceptarán coas novas tecnoloxías, todos os desembarcos de narcolanchas que cheguen á costa española, (sexa onde sexa), sen ter que recorrer a puntuais carreiras con lanchas perigosas, xa que os narcos sempre van un paso por diante en rapidez. Ao mesmo tempo, Europa investirá nesta guerra contra o narcotráfico, e máis aínda no desenvolvemento da zona máis golpeada polo tráfico de narcóticos, cortando a visión de que o único diñeiro que se pode conseguir, é o diñeiro fácil da droga. O narcotráfico aliméntase da pobreza, a falta de oportunidades, a exclusión social, e pódese chegar a perder unha terceira xeración na zona do Estreito e arredores (entrada consolidada de drogas e trata de persoas), isto debe atacarse sen descanso, desanimando aos cárteles da droga.

Pemes (pequenas e medianas empresas), o noso piar económico

As PEMES, os agricultores e gandeiros, son das primeiras vítimas en catástrofes, polo que son prioritarios nas axudas, que deben ser inmediatas, sen dilacións nin burocracias. O tempo é ouro, e vai na súa contra. Esas axudas, serán a fondo perdido, sempre que se cumpran os obxectivos e requisitos para o que se concedeu. E para axilizar todo, bastará cunha declaración responsable do afectado, para axilizar as axudas, despois, xa se achegarán outros datos burocráticos.
As Pemes achegan ao redor do 65-66% do PIB español, representando a gran maioría do tecido empresarial do país, con cifras que roldan o 99,8% do total de empresas e xerando preto do 66% do emprego.
As multinacionais, grandes estruturas que só crean fose (non aquí) pero aprovéitanse do lugar onde se instalan, mesmo reciben subvencións, compiten de maneira inxusta coas nosas PEMES (que de maneira directa ou indirecta sosteñen o 89% da recadación Fiscal, sendo un piar do Estado), que deben soportar unha fiscalidade fortemente recadatoria recibindo ningunha ou moi poucas compensacións por iso.
Na febre corrupta de privatizacións de empresas públicas (das que hoxe cobran aqueles políticos que as venderon na típica porta giratoria), vendéronse empresas estratéxicas, de todo tipo, como as enerxéticas. Hai que recuperar as que se poidan, xa que permiten autonomía e control nun mundo convulso.
Creación de empresas estratéxicas (relacionadas coa produción de materias primas de amplo consumo industrial como son os aceiros, os derivados do petróleo, semiconductores, chips etc.)/ etc.) que permitan resistir ás nosas empresas ciclos longos de desabastecemento e de paso, non ser presos de prezos fluctuantes e non ser dependentes daqueles países e empresas estranxeiras, que controlan materias primas e bens.
Falando en grandes cifras, as últimas publicacións de medios económicos confirman que actualmente case a metade da poboación adulta (uns 19,3 millóns) recibe algunha forma de ingreso público (pensións, subsidios, emprego público, axudas etc.)/ etc.), mentres que doutra banda, uns 17,7 millóns cotizan mediante emprego privado, o que reflicte que o grupo beneficiado do sector público é actualmente máis numeroso que quen xera ingresos desde o sector privado, sendo o emprego privado maioritariamente sostido por PEMES para as que case o 50% do custo medio dun traballador derívase en impostos entregados ao estado a través de pagos de seguridade social e retencións fiscais. Así, desde a nosa iniciativa propoñemos a procura de fórmulas a través das cales o gasto publico en subsidios, emprego público e axudas, redunde nun fortalecemento do tecido empresarial que promova o ingreso laboral das novas xeracións, así como o acceso ao mercado laboral de perfís con Estudos Universitarios e Formación Profesional, facilitando os procesos de contratación e formación interna para postos técnicos dentro das empresas, xerando, do mesmo xeito que noutros países con importantes tecidos industriais, unha capitalización intelectual do traballo a través do fomento de emprego de calidade que evite que as nosas xeracións máis preparadas véxanse forzadas a emigrar.
O converter en "produtivo" parte do diñeiro que ata ese momento empregábase en subsidios "non produtivos", a longo prazo permitirá relaxar a presión fiscal sobre as PEMES e traballadores, quedando esta parte do diñeiro en mans da xestión privada, do traballador, fomentando tanto o aforro, como o investimento privado fortalecendo economicamente a sociedade e rexenerando a xa case extinta clase media que é o principal sostén de sociedades estables e prósperas. A inflación, xa fai que non haxa diñeiro para nada, ese diñeiro é un balón de osíxeno necesario.
Unha reactivación da economía é necesaria para frear o continuo endebedamento do país así como para poder afrontar importantes investimentos públicos que xeren uns bens de estrutura que axuden a rexenerar unha contorna adecuada, estable e seguro para cidadáns e empresas.

A xente maior, nun país que envellece, abandonada

Os nosos maiores , de ser a referencia de calquera cultura, foron desprazados a un lugar secundario e esquecidos. O seu labor converteuse en vital para as familias, porque moitos pais de hoxe, polo seu traballo, non poden coidar dos seus fillos durante moitas horas, sendo os avós os que volven facer de pais outra vez, de maneira gratuíta. A cambio, os gobernos Autonómicos e Estatal, miran para outro lado, e así, faltan 90.000 prazas para xente maior en residencias segundo a Organización Mundial da Saúde (OMS). Ademais, segundo o INSERSO, hai 133.000 persoas con dependencia severa ou gran dependencia, esperando, por unha praza. Mentres, apáganse nas súas casas mentres os seus familiares fan todo o posible por axudar. É intolerable. Por iso, cubriranse todas as prazas necesarias para esta poboación e construiranse as residencias pertinentes (sen mordidas nin corrupción, por parte do novo organismo de construción do Estado) ademais con proxección para unha poboación que envellece a pasos axigantados, e que a este paso, acabará morrendo en casa sen condicións, ou en macrogranjas humanas ("gerontogranjas") onde acumulados, malviven ata morrer, mentres se fai negocio coas súas vidas.
As persoas que non desexen estar en residencias poderán gozar de ASISTENCIA DOMICILIARIA, para persoas maiores, atendendo as necesidades físicas, cognitivas e emocionais proporcionando apoio no aseo, mobilización, alimentación, medicación, acompañamento e tarefas domésticas, todo iso respectando a súa autonomía e independencia no seu fogar. Este servizo pode incluír desde axuda puntual por horas ata plans internos e pode complementarse con teleasistencia e servizos de rehabilitación ou seguimento sanitario. Todo iso a cambio só dun 25% da súa pensión.
Noticias de brotes de sarna, deficiencias alimentarias, malos tratos, son habituais . O persoal das residencias, en condicións laborables moi fráxiles maioritariamente, debe atender a unha cantidade anormal de persoas sendo moitas veces desbordadas. O control sobre estes centros e as súas condicións internas, e a contratación de moito máis persoal para ter "cocientes civilizados", é unha obrigación legal e moral. Eles/as construíron este país, e máis vale coidar un ancián, que un político con chofer.

Link de referencia para respirar aire limpio democrático: hayderecho.com

Inicio – Galego