Renaixer Renacer

RENÀIXER RENACER BIRSORTU RENEIXER RENÈISHER (BOST HIZKUNTZA HISPANIARRETAN). LOKATZETIK JAIOTZEN GARA, BAINA GARBI GAUDE, ERRONKA KLIMATIKO, PANDEMIKO, USTELKERIA ETA XAHUTZEAREN AURKA BORROKATZEKO. GURE ESTATUTUAK GURE DNA DIRA (BETI HANDITU DAITEKE, BAINA EZIN ZAIO UKO EGIN), EZ DA BESTE HAUTESKUNDE-PROGRAMA BAT. DENA DAGO AURKA, BAINA MEREZI DU, GURE ETORKIZUNA HORREKIN DOA…

BIDE-ORMA

Etiketatu nahi gaituztenentzat: EZ gara ultraeskuindarrak; EZ ultraeskuindarrak; EZ betiko alderdi dekadenteak, ustelkeria zikliko eta endemikorik gabeak, edozein preziotan botereari aurre egiteko etsita daudenak; EZ Anti-Youtuben jaiotako txanda-sistemak, kritikatzen duten sistematik zurrupatu nahi dutenak. Ez gara, ezta ere, autokraten eskuetan dauden Errusia edota AEB bateko «abertzale» paniaguatuak, Europa gorrotatzen dutenak (gero eta ilunagoa den mundu batean demokrazia-uharte bakarra, burokrazia eta burokratak kendu besterik behar ez zaiona), eta Zientziari txistua botatzen diotenak, hori baita salbatu gaitzakeen bakarra. Txina ahaztu gabe, demokraziarik gabe etorkizuneko paradigma gisa saltzen baita, baina (orain bezala) bere beso politiko-ekonomikoei begiratu gabe ematea gure bizimoduari bere buruaz beste egitea da. Zuhurtziak bakarrik gidatu ditzake harremanak. Eta Txinaz ari garela, 2020an, pandemia iritsi eta suntsitu egin zen; 2021ean, El volcán de la Palma; 2024ko urriaren 29an, DANAk ito egin gintuen, eta 2025eko abuztuan, herrialde erdia erre egin zen, argi utziz agertoki horiek ez direla salbuespena izango. Herrialde aberats batean bizi gara, baina diru asko galtzen da taifa erresuma bihurtutako autonomietan, non baroiak (joan den mendeko jauntxoak bezala, kortijoaren jabeak) krisi hauek (klimatikoak, pandemikoak, ustelkeria) gainditzen dituzten, eta arreta desbideratzeko borrokatzen baino ez dakite. Herrialde horretan, uholdeek eta suteek garaiz erreakzionatzeko gai ez den herrialde azpigaratu baten mailan jartzen gaituzte.

Gure janaria eta basoak bermatzen dituzten nekazari eta abeltzainak burokraziaren aurka borrokatzen dira, lege bakarra giza ustiapena den herrialdeetako inportazioekin lehiatzen diren bitartean, eta ez dago landaren kontrol fitosanitariorik. Herrialde horretan, obra publikoen esleipenek kosk egiten dute, eta Etxebizitza luxu bat da, eta meritokrazia duen eraikuntza-enpresa publiko bat sortu behar da, entxufe eta hozkadarik gabe, etxebizitza-koskadari aurre egiteko asko, azkar, ondo eta merke eraikiz. Justizia asea, motela eta azpifinantzatua, iraganetik jasotako eta demokraziara egokitutako ustelkeria-minbizi bati tirita jartzen saiatzen da, egindako kaltea itzultzen ez duten epaiekin. Ustelkeriaren % 10 baino ez da erditzen, normalean ustel eta/edo ustelek huts egin dutelako. Demokrazia salbatzeko neurri demokratikoak hartu behar dira, alferrikako gastuak eraginez: eskumen autonomiko asko Estatuari itzuliz: Larrialdiak, Etxebizitza, Osasuna (etengabeko eskandaluekin, hala nola maskarak, mamografiak, profesionalen emigrazioa), eremu horren funtzionamendu egokirako behar-beharrezkoa den pertsonal profesional autonomikoa (ez-politikoa) gordez.

Odoljario ekonomikoa mozteko, lehenik eta behin, Senatua ezabatu behar da (funtzio horiek bikoiztu egiten dira, eta Kongresuaren mende daude, argi eta garbi, eta alderdiek bereak jartzeko eta kobratzeko duten beharrizanari baino ez dio balio); Aldundiak ezabatu behar dira, aurrekontuaren % 70 langile-gastuetan (beharrezkoak direnak birkokatuko ditugu) eta paper-gauzetan oinarritzen baita, baina diruaren % 30 baino ez da iristen herrietara, eta horiek diote babesten dutela, beren bizkarroiak direnean; forupekoak ezabatu behar dira (politikariak eta haien gaiztakeriak babesten dituzte); bizi arteko soldatak eta expolitikoen soldatak kendu behar dira. Hau lortzeko modu bakarra dago, Kongresura iristea:

HELBURUAK LORTZEKO METODOA: Adibidez, Valentziako Erkidegoko 33 diputatu daude Kongresuan (inork ezagutzen ez dituenak eta buruzagi esanekoei medratzeko bakarrik balio dietenak). Valentziako herriak bozkatzen bagaitu (eta Espainiako gainerako herriak ere ilusionatzen badira), «boterea izango dugu», ez «boterea botearengatik». Zorretan gaude erreskatera etorri zen Espainiako herriarekin, eta behar den lekuan lagunduko dugu, ez ditugu zauriak sendatuko bakarrik, maitasuna maitasunez ordaintzen dela erakusteko garaia da, gure proposamenak bete edo hil behar ditugun aginduak dira, ez bizi politikatik zurrupatzeko. Era berean, argi daukagu BUROKRAZIAk aurrerapenak geldiarazten dituela, denbora gure kontra doan gerra batean gaudelako, baina berdin zaie. Gaur, 7 diputaturekin, alderdi minoritario batek Herrialdeko Gobernua belaunikatu eta bere harrapakina barrezka erakuts badezake, gu, edozein estortsio egoistarekin amaitzera gatoz, eta egun batean, ez da beharrezkoa izango Waterloo ituntzera joatea, Catarrojara (Valentzia) etortzea baizik. Herriak herria salbatzen du eta betiko politikariak salbatzen dira, kutxatik pasatzen diren bitartean, lokatza botatzen dute garbitu beharrean eta ate birakari bat bilatzen dute. Abesti hau kantatuko dugu hauteskundeen zain gauden bitartean: Mi querida España, esta España mía, esta España nuestra, de tu Santa Siesta, ahora te despiertan versos de poetas; Pueblo de palabra y de piel amarga, dulce tu promesa (que cumplaremos).

HEMEN DAUDE GURE JENDE BATZUK, GUZTION ALDE BORROKATZEKO GOGO DUTENAK, BERE ILUSIO GUZTIAREKIN

PROPOSAMEN BATZUK

Estatuaren birmoldaketa

Estatuaren Hipertrofia bat dago, neo-kazikismoa, politikak jartzeko, lurralde-baroi ez-eraginkorrak sortzeko eta koskadura ekonomikoa sortzeko bakarrik balio duena.
SENATUA EZABATZEA: Ez du ekarpenik egiten, Diputatuen Kongresua nahikoa da legegintza-eginkizunak, Gobernuaren kontrolekoak eta ordezkaritza politikokoak garatzeko. Zeelanda Berria, Kanada, Suedia, Danimarka... 63 milioi euro balio du urtean.
ALDUNDIAK EZABATU: Justifikatuta daude beren udalerriko funtsezko zerbitzu publikoak bermatzen dituztelako. Gezurra da, aldundien gastu-partida nagusia beren egitura bera eta diputatuen eta funtzionarioen soldatak dira, horietako asko nepotismoaren ondorioz izendatuak. 29000 milioi euroko aurrekontua.
FORUPEKOAK EZABATZEA: auzitegi berean delitu bera ezin epaitzea kaleko herritar bati eta politikari bati, politikariak beste tratamendu judizial pribilegiatu bat duelako, anormala eta diskriminatzailea da.
ESKUMEN AUTONOMIKOAK EZABATZEA: Autonomiak mikroestatu bihurtu dira, non osasuna eta larrialdiak bezalako eskumenek, besteak beste, porrot egin duten krisi bat iritsi zaigun bakoitzean, heriotza kopuru ikaragarria, eraginkortasunik eza, inprobisazioa, Estatuarekiko bikoiztasuna, saturazioa, geldotasuna eraginez, ekidin daitekeen xahutze ekonomikoa, benetako abantailarik gabekoa, alde batera utzita. Taifen autonomiek 88.000 milioi balio dute ia gauza guztietan. Ez suntsitu, inausi baizik, herritarraren eta arlo horretako profesionalen mesedetan eta kalterik gabe.
Biziarteko soldata politikoak ezabatzea, eta politikariei beren funtzio politikoa betetzeagatik ematen zaien dirua ezabatzea.
Politikoki isilaraziak direnen ahotsean sinesten dugunez, gu gara alderdi barruan 50 biztanleko hiriburu edo herri bat izatea berdin zaion alderdi bakarra, zure botoak gauza bera balio du, eta zure ahotsak ere bai.
Ministerio batzuk, gaur arte Madrilen soilik instalatuak, herrialdeko beste leku batzuetan instalatu ahal izango dira, Estatuak bere funtzio nagusiak gaur arte zentralizatuta eta banatuta izateko duen gaitasuna erakutsiz.

Erabateko gerra eta ustelkeriari irekia

Eta gaiarekin jarraitzen dugu. Gizarteak galdutako diruak bere sendotasunean eragiten du, eta "eletroshocks legal" gehiago eskaintzen ditugu:
Ustelkeriaren ondorioz lortutako diru guztia itzultzeko betebeharra, bai politikariarena, bai inplikatutako senideena eta lagunena. 5 milioi eurotik gorako kasuetan (kasu garrantzitsuetan lapurtutako egungo batez bestekoa), lapurtutako milioi bakoitzeko hamar urte izango dira. Epaia eman eta sei hilabetera itzultzen ez bada (irmoa izan edo ez, errekurritua izan edo ez), lapurtutako dirua espetxealdi iraunkor berrikusgarria izango da. Dirua itzuli ondoren, lapurtutakoaren balioaren % 10 gehiago ordaindu beharko da. % 10 hori ez badago, hamar urteko espetxe-zigorra erantsiko zaio. 5 milioitik beherako zenbatekoetarako, 10 urteko espetxe-zigorra ere ezarriko da milioi bat euroko (bost urte gehiago epaiaren sei hilabetetan itzultzen ez badu, errekurritua izan edo ez). Bost urteko epaia 100.000 euroko. Ustelkeria-kasuak, legez, ez dira bi urteko instrukzioa baino gehiago izango, eta Estatuak beharrezko profesionalak jarriko ditu hori posible izan dadin. Gehienez ere hiru urtetan izango da epaia. Beraz, arloko espezialista gehiago kontratatu behar dira.
Zigor horiek guztiek egungo eta etorkizuneko inplikatuetako asko gogogabetuko dituzte.
Ustelkeria kasuak ez dira preskribatuko gertakarietatik 40 urtera arte, eta bitartean, desagertutako diruari jarraituko zaio lapurtutakoa itzultzeko.
Lehentasun osoz, Ustelkeriaren aurkako Agentzia (ACC) sortuko dugu, presentzia politikorik gabe. Estatuak, batez beste, 50.000 milioi euro galtzen ditu urtero ustelkerian, ustelkeriaren azken lohi (inoiz baino hobeto esan) ziklikoaren ondoren, ustelkeriaren aurkako agentzia baten sorrera iragartzen da, desio gisa (ez errealitatea hauteskundeen aurretik), eta ez diote horrela deitu nahi, baizik eta Osotasun Publikoaren Agentzia Independentea, egia ezkutatzeko eufemismoa. Ustelkeria hiltzea, Alderdiak finantzatzeko modu nagusia hiltzea da, haientzat ez da inoiz helburu bat izango, barkamena eskatuko dute beren lerroetatik jendea ateratzean, eta hobeto egiteko eta harrapatuak ez izateko mekanismoak baino ez dituzte bilatuko.
Politikari ustel eta ustela dago; enpresaburu ustela dago; baina kontratu iruzurtuari benetako itxura ematen dion funtzionariorik gabe, ezinezkoa da ustelkeria gauzatzea. Horrela, kontrolak gainditzen dira. Ez da mekanismo eraginkorrik jarri salaketa jarri duten funtzionarioentzat, eta hor salaketa babestu eta sustatu behar da.
Estatu mailan ustelkeria metastasian hasten bada, autonomia eta toki mailan gaixotasun sozial hori ere badago, baina funtzionarioek, idazkariek eta kontu-hartzaileek txandakako politikariaren arnasa dute kokotean. Batzuek ustelkeria aprobetxatzea eta dirua irabaztea aukeratzen dute; beste batzuek botereari enbarazu ez egiten saiatzen dira, lana galtzeko eta seinalatuak izateko beldurrez; beste batzuek baja hartzen dute eta alde egiten dute, eta gutxiengo batek salatu egiten du. Salatzaileak babestea eta saritzea zigorgabetasunarekin amaituko da.
Politikariek obra publiko bat enpresa bati esleitzen diotenean (eulientzako eztia), debekatuta egongo da gero obraren prezioa "ezustekoengatik" aldatzea (irabazitako prezioan marjina bat sartu behar da, aldaketaren bat balego).
Ustelkeriagatik salatzaileak tresna juridikoen bidez babestea, errepresaliak saihesteko eta administrazioan mailaz igotzea ez eteteko; nolanahi ere, saritu egin behar dira.
Enpresa publikoetan eta administrazioan, funtzionarioak profesionalizatzea, merituen eta esperientziaren arabera aukeratuta, politikariek inolako hautaketan eraginik izan gabe.
Debekatuta dago kargu politiko, polizial edo Guardia Zibileko kargudun ohiek kargu eta/edo aholkularitza gisa izendatzea energiako, telekomunikazioetako eta eraikuntzako enpresetan, kargua utzi eta 20 urtera arte.
Gardentasunari buruzko Legeak salbuespenik ez izatea eta nahitaez betearazteko hertsapen-zehapenak eta neurriak ezarri ahal izatea.
Obren prezioa zatitzen duten premiazko prozedurak (kontratu txikiak) zorrotz kontrolatzea eta murriztea, legezko muga ez gainditzeko; izan ere, horrek publizitatearekin prozedura bat egitera behartzen du, eta horrela ez dute atentzioa ematen.
Ustelkeria-kasuetan ikertzen ari den edozein enpresa, edota ustelkeriarekin lotutako epaia duena, obra publikoko edozein lehiaketatatik kentzea, eta beste batek haren izenean parte hartzea debekatzea.

Segurtasun eta osasun sailik gabe, ez dago etorkizunik

Beste alderdi batzuetan sartu aurretik, eguneroko eskandalua da garaiz ebakuntzarik ez egiteagatik hiltzen diren edo diagnostikoak okertzen dituzten pertsonen kopurua. Itxaron-zerrendak kronifikatu egiten dira, osasunaren gaiarekin negozioak azaleratzen diren bitartean, eta beti politikariekin, normalean autonomikoekin, lotuta amaitzen dute. 2025ean ebakuntza egiteko batez besteko lau hilabete duin ez izanik, talka-plan nazional bat egin behar da, herrialde honetan 15 egun baino gehiago ez daitezen behar diren esku-hartzeak egin.
Segurtasunik gabe ez dago ezer. Hondamendi natural eta gizatiar batetik sortzen gara. DANAk kaltetutako eremuko ehun ekonomiko eta soziala berreraikitzea ezinbestekoa da, eta, dirudienez, arduradunek "ez zekiten" Herbehereetan bizi garela, eta babesik gabe uzten gaituztela. Gure alderdiak nazioarteko lehiaketa bat eskatzen du, Poyoko amildegi arriskutsuari behin betiko irtenbidea emateko. Izan ere, hainbat biktima izan ziren, eta bederatzi hilabete iraungo du. Hiru hilabeteren buruan, proiektu irabazlea hautatu behar da berehala gauzatzeko, burokrazia geldiarazlea ahalik eta gehien murriztuz.
Era berean, ez zekiten Galizian, Gaztela-Leonen, Extremaduran (eta beste leku batzuetan) zaindu gabeko basoak suzko ataua direnik. Prebentzioa berreraikitzea baino merkeagoa da, eta, gainera, ez da bizitzarik kostatzen, eta are gehiago jakinda mota desberdinetako hondamendiek, klimakoak zein pandemikoak, baita gerrakoak ere, berriro kolpatuko gaituztela. Etengabeko larrialdian gaude. Gaur egungo politikariek ikusi, aplikatu eta bete ezin dituzten proposamen asko eskaintzen ditugu, Osasun azpifinantzatua hondoratzen den eskumen autonomikoen, emigratzen duten profesionalen eta Larrialdi ez-eraginkor eta ez oso errealisten putzu irabazietatik ateratzeko beldurrez.
Estatuak Larrialdien eta Osasunaren arloko eskumenak hartzen ditu autonomietan. Estatuak ditu edozein hondamendiri aurre egiteko baliabideak. Covid delakoak milaka biktima kobratu zituen autonomia-erkidegoetako kaosak eta negozio ez-moralek lagunduta, maskarak jantzita. DANAn eta haren berreraikuntzan, bizitzekin eta kaosarekin ordaintzen dugu eskumenen arteko talka joko politiko lotsagabe eta ezgai batekin, 2025eko suteekin bezala. Horregatik, autonomia bakoitzean, bi arduradun profesional teknikok, bata Estatuaren izendapenekoa eta bestea autonomikoa, politikoak ez direnak, suteei/uholdeei/balizko pandemiari buruzko informazioa jasotzen dutenak, aurrez zehaztutako jarraibideei jarraituz, 3. mailako alarma (ondoren hondamendia izan ala ez) Gobernuaren ordezkariari jakinarazten diote, eta horrek, aldi berean, presidenteari. Gobernuko presidenteak horren berri ematen dio Barne eta Defentsa ministroari, eta suhiltzaileen, militarren eta/edo osasun-langileen baliabideak bidaltzen zaizkio. Autonomia erabateko eskura eta koordinazioan jartzen da, ahal duena eskainiz.
Banatzen gaituena bilatzea, batzen gaituenaren ordez, autonomien orainaldi tristea da, bigarren mailako politikarien ontzi politikoa, Kongresuan egoten ez dakitenak eta egon ezin direnak. Herriaren aniztasuna, hizkuntzak, historia errespetatzen ditugu, baina gure osasuna, segurtasuna, etxebizitza eta abar ezin dira porrot egin duten esku autonomikoen esku egon, ezta bizitza-kostuetan ere. Isilean (errege-erreginek eta Estatua mespretxatzen duten alderdiek eztabaidatzen duten bitartean), Osasunarekin, Segurtasunarekin, Hezkuntzarekin, Zientziarekin eta abarrekin hain beharrezkoak diren lanbideek ikusten dute beren kideek beste herrialde batzuetara emigratzen dutela bizimodu hobe baten bila, mantraz nekatuta "dirurik ez dagoela". Gertatzen dena da dirua sistema politikoari eta haren nahiei eusteko erabiltzen dela, gero, arlo sozialean. Horregatik, karguak eta politikariak eta bikoiztasunak kentzea (ustelkeriak jazartzeaz gain), tokatzen den dirua itzultzea, gure eguneroko bizitza hobetzea eta pairatzen ditugun gabeziei aurre egiteko bitartekoak handitzea.

Ingurumena eta garapena

Valentziako Albufera, dana batez errematatua, Itsaso Txikia baino 100 aldiz kontamidago dago (hau ere kutsatuta dago). Behin betiko garbituko dira, eta 60ko hamarkadatik utzitako lohiak kenduko dira. Gainera, "ullals" (edo iturburuak) bilatuko dira, eta lurpean odolusten duten eta "ullals" gehienak hil dituzten legez kanpoko putzuak itxiko dira. Behingoz berreskuratzea, ingurune zoragarriaren benetako berpizkundearen sinboloa eta motorra da.
Landetako jendea, gobernuek baztertuta (gure elikaduraren eta gure basoen kontserbazioaren bermatzaile direnean), ahal duen moduan bizi da, eta, gainera, burokraziarekin hondoratzen dute. Paper-sorta funtzionarioek beteko dute, nekazari/abeltzainekin egindako elkarrizketan, adostutako elkarrizketan, eta, horrez gain, denbora eta eraginkortasuna lapurtzen duten trabak eta oztopoak murriztea bilatuko da, gero eta jende zaharragoa dagoen eta paperak, burokrazia eta burokratak hazteko jaio ez den eremu batean. Gainera, burokrazia barik giza esplotazioa duten herrialdeetako inportazioekin lehiatuz.
Hondamendi naturalek gure mundua suntsitzen dute, baina gizakia zuzenean edo zeharka atzean dago. "Espainia Hustuak" erregai bihurtutako baso abandonatuak ditu, sutarako bolbora dira, baina arazoa orokorra da. Landa-biztanleriak herri-mendia duen tokian bakarrik ustiatzen da mendia eta ia ez dago suterik. Mota guztietako ganadua bultzatuko da landare-erregaia jaisteko, leku jakin batzuetan izan ezik. Artzainak eta beren animaliak; nekazariak eta erlezainak (ez latifundistak eta/edo lurra inbertsio fondoen eskuetan, lur pilatzaileak) soldaduak dira gerra klimatiko honetan. Landa produktuak, balioa emanez, biztanleei bizitzeko eta landa eremutik ez alde egiteko aukera ematen die. Landa-mundua estrategikoa da gaur egungoa bezalako mundu batean, eta hirietan lortu ezin diren produktuen erreserba.
Mendiaren % 70 pribatua da. Jabeek ez badute garbiketa- eta egokitze-ekintzarik egiten landare-erregaia metatzea saihesteko, eta horren berri eman bazaie, Estatuak beharrezko lanak egin ahal izango ditu, eta lortutako baliabideak aprobetxatu (garbiketaren emaitza diren landare-gaiak (zuhaitzak, pelletak gai birrinduko berogailuetarako, etab.); baliabide horiek saldu eta ekonomikoki lehengoratuko dira eremu horretan).
Suebakiak nahitaez sortu eta mantendu beharko dira, Estatuaren kontrolpean, eta autonomia-erkidegoak ikuskatu beharko dira, mendiei dagokienez beti egongo baitira Estatuaren mende, eta Estatua izango da horien kontserbazioaren bermatzaile nagusia.
Debekatuta dago laborantza-eremuetan plaka fotovoltaikoko eremuak eraikitzea, baina bai hiriguneetan (nahitaezkoa da eraikin publikoetan), autohornidurarako balio behar duenean, eta terrazetan landatzeko "sabai berdeak" sortzea.
Landa-munduari eta baratzeari laguntzea, naturarekin harmonian bizi ahal izateko, abandonatu behar izan gabe.

Etxebizitza

Etxebizitza bat lortzea drama bihurtu da biztanleriaren sektore askorentzat. Hamarkada batzuetan prezioa 47 aldiz handitu da. Ez da merkatua ito behar, arautu baizik, zentzuz eta justizia sozialez, mundu guztiak etxea izan dezan. Etxebizitzaren prezioa neurriz kanpo igo da aktibo finantzario bihurtu delako, bizitzaren kostuarekin eta inflazio normalarekin lotuta egon gabe.
Lehen etxea erosi nahi dutenei lagundu behar zaie. Estatuak bideratzaile gisa jokatzen du, eta, horrela, norberaren ahalegina eta zerga-onurak dituen laguntza aitortzen ditu.
Espekulatzailearentzat zerga progresiboak jarri behar dira, etxebizitzaren merkatuarekin espekulatzen duten horientzat. Horrela, etxebizitzak inbertsio gisa edukitzeko pizgarriak kendu behar dira, merkatuan stocka askatuz eta prezioak hoztuz.
Etxebizitza berria, merkea eta kalitatezkoa, azkar eraikitzea lehentasuna da, 8000 berri ditugu urtean, eta kopuru barregarriak ditugu, 700.000 behar direnean, eta urte gutxiren buruan, hiru milioi. Horregatik, helburu horretarako soilik Estatuko enpresa bat sortzeaz gain, Etxebizitza Sortzeko Erakundea (OCV), 2,5 milioi langaberen poltsatik milaka pertsona aterako dira, eta lan-merkatura itzuliko dira, oso soldata duina kobratuz (adin- edo sexu-diskriminaziorik gabe) proiektu nazional hori garatzeko, eta, gainera, etxebizitza berri hori erosteko bonuak irabazteko aukera emango die. Pertsona horiek zentzuzko epean prestatuko dira, eraikuntzaren hainbat alderditan, eta eskulan espezializatuko poltsa handi bat sortuko da, ondo ordaindua, lehenengo batean beren probintziari atxikiko litzaiokeena, eta, hala behar izanez gero, Estatuaren kontura lekualdatzea, ostatua, garraioa eta mantenua eskainiko zaizkie, harentzat lan egingo luketelako. Aldi berean, langabeziatik erreskatatutako pertsona horiekin eskuz esku arituko diren langile kualifikatuak kontratatzeak trantsizio hori ahalbidetuko du. Trantsizio hori herri-lanetan ere aplikatuko da, eta ehiza-barruti izateari utziko diote politikariei eta hurbilekoei hozka egiteko.
Autonomien etxebizitza-arloko eskumena ezabatzea, eta Estatua izatea erregulatzailea, eraikuntza-enpresa ofizial bat sortuz, obra handiak bereganatuko dituena, bai eta biztanleentzako etxebizitza-kopuru handia sortuko duena ere, eta ekimen pribatuarekin lankidetzan jardun ahal izango du, bigarren mailan. Horrela, hamar enpresek kartak markatuta erabiltzen duten herri-lanetako ustelkeria konpontzen da, eta gizarteak etxebizitzarekin duen kaosa konpontzen da.
Babes ofizialeko etxebizitzak eraikitzea, herritarrentzako espekulazio-asmorik gabe. Dagoeneko eraikita dauden milaka etxebizitza huts daude, horietako asko abandonatuak, jaraunsleak edo oinordeko asko dituztenak, hustu gabeko etxe zaharrak (kasu askotan eraberritu beharko direnak) eta abandonatutako hiri-orubeak. Gobernuak erosiko ditu (saldu nahi badira eta erosi ahal badira). Horrela, gora egin du etxebizitza publikoen eskaintzak.
Beste banku batzuek erreskatatu eta/edo xurgatu zituzten bankuen eskuetan dauden jabetza guztiek banku horien jabetza izateari uztea (banku horietan inbertitutako diru publikoaren ordainetan) eta Espainiako biztanleentzat merkaturatzea, lehenik eta behin neska gaztea.
Hiriguneetan bizi diren pertsonak kanporatzetik babestea, bertako sare sozial bizia suntsitzen duten "putre" funtsetara igaro ez daitezen.
Etxebizitza-eraikuntzek ezin dute ingurumena eta baratzea suntsitu; beraz, garaiera (espazioa ahalik eta gehien aprobetxatzeko, ez zabaleran, goialdean baizik) eta ingurunearen errespetua funtsezkoak dira. Fatxada osoan eskala handian bertikalak diren baratze hidroponikoak (urarekin eta landare disolbatuetarako funtsezko elementuekin elikatuak) sartzea ere, hala nola Txinako Jian Mu dorrea, urtean 40.000 pertsona elikatu ditzakeena, proposamen buruaskia da, egoiliarrei dorrearen barruan barazki eta fruta freskoak landatzeko eta kontsumitzeko aukera ematen diena, urtean 270.000 kilogramo elikagai inguru ekoiztuz. Ametsa baino zerbait gehiago da, krisian eta bizitza normalean eta eraginkortasunean autosufizientzia lortzeko helburua baizik.
Etxebizitza luxuzko ondasuna da jada, eta ondasun hori eraikitzeko lurzorua are gehiago, oso ondasun urria, eta politikari askoren politikan sartzeko zentzua, maila lokaletik autonomikora, politikatik aberats ateratzeko. Horregatik, haren kontrola, ingurumen-babesa, baratze edo paraje natural gisa, eta, hala badagokio, eraikuntza, ez dago ekimen lokal eta atonomiko esklusiboaren esku. Etxebizitzaren Erakunde berriak ondasun preziatu horiek arautuko ditu, eta espekulatzeari eta interes partikular eta/edo alderdikoiekin eraikitzeari utziko dio, etxebizitzaren krisiarekin modu koherentean egiteko, egoera larri horri irtenbidea emanez, Etxebizitzaren Plan Nazional batean, putre eta alkate eta eraikitzaileetatik kanpo.

Hezkuntza porrokatua, bere burua zuritzean buru-belarri murgildua

Herri gisako hezkuntzan porrot egiten ari gara. Horregatik, "BACK TO THE BASICS" ingelesez oinarrizkora itzultzea esan nahi du. Azkenean, garrantzitsua dena bistatik galtzen dugunean eta bigarren mailan zentratzen garenean, porrotera joanda, ukaezinera itzuli behar dugu.
Analisia: Dena dibertigarria, erraza eta berehalakoa izan behar duen ustezko hezkuntza batera iritsi gara, maila jaitsiz. Asiako herrialdeetan bakarrik hobetzen da hezkuntza-maila, gogor lan eginez eta ahaleginduz (egungo abantaila ekonomiko eta politikoari lagunduz). Espainian gero eta gutxiago nabarmentzen dira ( % 6), eta ikasle gehiago geratzen dira atzean ( % 27). Espainiako ikasleen emaitza txarragoak PISA txostenean, irakurketako PIRLS proban eta matematikako TIMSS proban. Ezagutzak baino jarrerak lehenesten dira, egun batean oso ekologistak izango dira, baina auto elektrikoko bateria batek nola funtzionatzen duen jakingo dugu. Ebaluazio-sistema subjektiboa da, eta burokrazia nota txarrak justifikatzeko erabiltzen da, eta oso zaila da bertan behera uztea. Irakurmena desastre hutsa da, eta ikasleek ez dakite zer irakurtzen duten, analfabeto dira, baina traumarik gabe. Kurtsoa pasatzen eta graduatzen uzten zaio suspentsoekin, ikasleak ardura hartzea eta egin duena eta egin ez duena bere gain hartzea saihestuz. Gainezka egindako familiak, eskolan sortzen den hutsunea betetzen saiatzen direnak, eskolatik kanpo ordaintzen duten irakasleekin. Eskolak asistentzia-zentroak, aisialdiko begiraleak edo ia "coacheak" dira. Ez da herrikoia eskatzea, eta guraso askok jada ez dituzte seme-alabak zuzentzen "traumatizatu" ez ditzaten... Etxean eta eskolan arau argiak aplikatzea saihesten da, arauak negatiboak balira bezala. Ikasgelan jokabide onartezinak daude, eta horiek normalizatu egiten dira eta orokortu egiten da ekintzek ikasleen apatia ondoriorik ez dutela eta ikasle ertainen jarrerak behera egin duela dioen ideia. Unibertsitatean asko ez dira klasera joaten eta asko ez dute apunterik hartzen eta ez dituzte oinarrizko hitz asko ulertzen. LOMLOEk sendotu eta porrot egin duen hezkuntza-eredu espainiarra. Duela 10 urte baino gaitasun gutxiagoko nerabeak, lehen urteetatik selektibitatera bitarteko ikaskuntza-emaitza okerragoekin. Pedagogia "hipie" berriek emaitza txarrenak ekarri dituzte, eta guk, jende helduak, jasotzen dugun eta gaizki atera ez garen hezkuntza deabrutzen dute. Hautazko irakasgai asko, ezohiko jarduerak eta ez hain enborrekoak (Matematika eta Hizkuntza). Irakasgaiak batu egiten dira eta esparruka lan egiten da, ustezko ikerketa-proiektu batera iritsiz, ikasleak nahasten dituena egiteko aldez aurreko ezagutzak benetan izan gabe.
Horregatik, ikasleek gehiago irakurtzea eta gehiago ikastea lortu behar da, eta ustezko ongizate emozionalagatik loratze intelektualari uko ez egitea, kosta ahala kosta sufrimendua saihesteko; izan ere, eskolak lagundu behar dio ikasleari mundu bidegabe eta desorekatu bati aurre egiten.
Irakurketa eta idazketa ikastaro sakonak egin behar dira, gabeziak konpentsatzeko eta pentsamendu kritikoa sortzeko.
Ikastetxeetako ikaskuntza-giroa gero eta okerragoa da, ikasle atzerritarren ehunekoa etengabe hazten ari da irakasle-lanbidea gero eta erakargarriagoa eta gainezka egiten ari den testuinguruan. Edo arazo horri heltzen zaio, edo, azkenean, ordainketa-ikastetxe elitistak bakarrik izango dira hezkuntza eraginkorreko uharteak. Izan ere, familia batek duen diruak ezin du hezkuntza mailan bere etorkizuna markatu.
COVIDak eta ondoren Danak kolpatutako haur eta gazteekin ezin da denborarik galdu galdu duten guztia konpentsatzeko, neurri eta baliabide guztiak jarriz hezkuntzaren oraina eta etorkizuna ziurtatzeko.
Horregatik, hezkuntza benetan sustatzea, lan-mundurako benetan hezten eta prestatzen duten plan eraginkorren bidez.
Gure zientzialariei eta ekimenak dituzten gazteei laguntzea, emigratu behar ez izateko, betebehar morala ez ezik, inbertsiorik onena ere bada.
Estatu mailan, berezitasun autonomiko historikoak sustatzeaz gain, nabarmendu behar direnak sustatuko dira, bai eta altxatzen diren muga autonomiko mentaletatik haratago batzen gaituena ere, gero eta globalagoa den baina tribuak ere garrantzia duen mundu batean elkarrekin jarduteko aukera ematen digutenak.

Garraio

Turismoak aberastasuna ematen du, baina gure garraio-sistema muga-mugan jartzen du. Urtero historia bera errepikatzen da. Etenaldi etengabeak trenbide-sarean; kolapsoak aireportuetan; errepideen narriadura (errepideen % 52k premiazko esku-hartzea behar du, eta % 9k arrisku handia). Turistaren konfiantza suntsitzen ari da eta bizitza arruntari eragiten dio. Lehentasunezkoa da mantentze-estrategia integrala, langile-hornidura, kudeaketa eraginkorra eta epe luzerako plangintza. Eta tren-kableak lapurtzen dituztenak, bidaiarien bizitzak arriskuan jarriz, intentsitate txikiko ekintza terroristatzat hartuko dira, eta terrorismoaren definizioaren barruan sartuko dira, legez delitu larria baita (bizitzaren aurkakoa, osotasun fisikoaren aurkakoa), egitura ekonomikoak eta abar suntsitzeko helburuarekin.
Urpean gera daitezkeen eremuetan, trena eta metroa hasieratik jokoz kanpo geratzen diren lekuetan, trenbideak oztopo arkitektonikoak izanik eta herritarrak hilabetetan komunikaziorik gabe utziz, monorrielak eraikitzeko inbertsioa egingo da. Trenbide tradizionalek ez bezala, gutxieneko espazioa behar dute, horizontalki zein bertikalki. Bide bakarreko ibilgailuak bideak baino zabalagoak dira, eta, goratuta daudenez, danak bezalako hondamendietan bizirautea ziurtatzen dute, eta gainazal txiki bat baino ez dute behar zutabeak bermatzeko.

Inmigrazioa ez da arazoa

Gure ustez, beste herrialde batzuetatik datozen pertsonak (herrialdeak existitzen direlako eta haien mugak eta legeak), Europako araudiari jarraiki legez sartzen direnak eta gure herrialdea eraikitzen laguntzen dutenak, herrikideak dira. Baina beste herrialde batetik datozen eta bizikidetza-arauak hausten dituzten pertsonen gutxiengo horrek beren herrikide immigratuen irudia pozoitzen du, haiei kalte eginez, eta jaso dituzten pertsonekin zubiak hausten dituzte, kanporatu egin behar dira. Jende onak, espainiarrak edo etorkinak, ez du kezkatu behar, delitugileek bakarrik. Beraz, ez dago "erradikalismoaren mendietara" joan beharrik, legea aplikatu besterik ez baita egin behar, dagoeneko existitzen dena: "Espainian kondenatutako atzerritar bat kanporatzea Zigor Kodearen 89. artikuluan dago araututa, eta neurri horrek espetxe-zigorraren ordez kanporatzea ezartzen du. Atzerriko herritar bati ezarritako urtebetetik gorako espetxe-zigorren ordez, Espainiako lurraldetik kanporatzea ezarriko da ".
Espainiako nazionalitate berria eskuratzen duen pertsonari 10 urteko tartea emango zaio delitu larriak egiten baditu edo urtebete baino gutxiagoko zigorra duten delituak pilatzen baditu, nazionalitatea galduko du eta kanporatu egingo dute. -Pertsonen trafikatzaileei ezarritako zigorrak espetxealdi iraunkor berrikusgarriarekin parekatuko dira.
Hirigintzaren aldetik arautuko da, azkenean ghetto marjinal, baztertzaile eta Europan dagoeneko porrot egin duten auzo etnikoak integratzeko eta sor ez daitezen.
Etorkin adingabeek borroka politikoa jasan dute, hala izaten jarraitzen dute eta izango dira. Gazte horiek beren herrialdeen etorkizuna direla uste dugu, eta ez gure etorkizuneko eskulan merkea; horregatik, beren herrialdeetan eta aldi berean beren herrialdeetan garatzea ezinbestekoa da, bidean ihes egin eta hil beharrik gabe.

Okupazioa eta desokupatzaileak desokuptzea

Zurea ez den leku batean sartzea amore ematea da, ñabardurarik gabe, delitua da. Jabetza-eskriturarekin berehala kanporatzen dira amore eman dutenak, ñabardurarik gabe. Jabetza pribatuaren legitimitatea zuzenbide-estatuaren oinarrizko zutabea da.
Higiezinaren oinordekorik ez dagoenean, Estatua da jabea, eta, ukitutako higiezinean egiaztatutako auzotarren salaketaren aurrean, berehala kanporatuko dira okupatzaileak.
Neurri horien bidez, jabeei laguntzen zaie, eta okupazioarekin zerikusia duten mafiak saihesten dira, baita horiek desarduratzeaz elikatzen diren talde erradikalak ere.
"Inquiokupa" bat etxebizitza baterako alokairu-kontratu bat sinatzen duen pertsona bat da, eta, bertan legez bizitzen hasi ondoren, errenta nahita ordaintzeari uzten dio, higiezinean geratzeko, eta legezko atzerapenez baliatzen da etxegabetzeko. "Inquiokupa" k hasierako alokairu-kontratua du, eta, beraz, modu legitimoan eskuratu du etxebizitza, eta horrek zaildu eta luzatu egiten du etxea uzteko prozesua. "Inquiokupak" jabeak salaketa aurkeztu eta astebetera kanporatzen dira, jabetza-eskritura aurkeztean. Jabetzan egindako kalteak, mendekuz egindakoak izan ohi direnak, Inquiocupak hartuko ditu bere gain, eta ordaintzen ez baditu, espetxe-zigorra.
Okuparik eta inquiokuparik gabe, jabeek ez dute beldurrik izango alokatzeko, eta beren eskubideak babestuta ikusiko dituzte. Gainera, pisu turistikoak jaitsi egingo dira (alokatzen zuten jabeek bilatu duten babeslekua izan dira), eta pisu turistiko horiek, bestalde, modu irmoan kontrolatuko dira.

Gerra modernoak, erantzun modernoak

Estatuaren zutabeak korritzen dituen ustelkeriaren aurka borrokatzen ari gara; ito edo erre egiten gaituzten krisi klimatikoen aurka borrokatzen ari gara, beharrezko prebentzioari ekiten ez dion gaitasun politiko ezak lagunduta; etxebizitza bat izateko borrokan; narkotrafikoaren aurkako borrokan; desagertzen ari dela sinetsarazten digun Ongizate Estatu baten aldeko borrokan...
UME, larrialdi-egoeretan lehen esku-hartzeko unitate operatiboa da, eta aktibatu egin daiteke, hondamendi naturalak, baso-suteak, adibidez. Hala ere, gutxi dira kopuruan eta mugatua hedabideetan. Gaur egun gerrak aldatu egin dira, botoi batek milioika pertsona hil ditzake, edo drone bat batailoi bat baino eraginkorragoa izan daiteke. Armadak jada ezin dira planteatu garai batean bezala. Gure etsai nagusia hondamendi klimatikoak eta pandemikoak dira. Armada prestakuntza eta ariketa praktikoekin entrenatu behar da, krisi horiei berehala erasotzeko, herritar etsi eta/edo boluntarioak bere lekua hartu gabe. Krisi horiek gerra-krisi baterako prestatzen dituzte, eta giza hondamendiak eta hondamendi naturalak dakartza berekin. Lehentasunezkoa da suebakiak mantentzea eta sortzea soldaduekin eta makina egokiekin, baita suteetan eta uholdeetan EEUrekin berehala egotea ere, suhiltzaileekin koordinatuta, baterako entrenamenduekin.
Espainiako suhiltzaileen kidego guztiak bakar batera igaroko dira, soldata berdinduta, baina izendapen autonomikoa gorde dezakete (bertan egiten dute beren jarduera), baina Estatuak hala eskatzen duenean eska ditzake, betiere autonomien gainetik.
Enpresa pribatuek ez dituzte suteak itzali behar; izan ere, "Suaren Kartela" rekin frogatu den bezala, politikariak usteldu zituzten eta suteen atzean ere egon daitezke. Estatuak baliabide guztiak inbertitu eta emango ditu: hegazkinak, helikopteroak eta abar. Horiek publikoak izango dira lan horiek egiteko, eta autonomia-erkidegoak eta estatuak debekatuta izango dute bitarteko horiek kontratatzea.
Europako armada bat sortzea, herrialdeen aurrekontuak bateratuz, oso garrantzitsua da, superpotentzia dekadenteak edo horretarako hautagaiak kontrolatzen dituzten matoiz betetako mundu batean.
SEPRONA, Naturan eskarmentu handia duen Guardia Zibilaren Ingurumenean espezializatutako kidegoa (gaur egun ia deseginda dago), bultzatu eta zabaldu egingo da.
UCO (Unitate Zentral Operatiboa), Guardia Zibilaren Polizia Judizialaren eliteko dibisioa da, ustelkeriaren mafia politikoen aurka gerran dagoena. Zalantzarik gabe, gorputz hori, politikarekiko hain deserosoa dena, indartu egin behar da.
"Gaiztoak", bai nazioartekoak, bai nazionalak, hedatu eta kanpatu egiten dira, nahi duten lekuan, sare kriminalekin, tokiko delinkuentzia batuz. Bestalde, Guardia Zibila bezalako gorputzak Euskal Herriko zenbait eremutatik desaktibatzen ari dira, arrazoi politikoak direla medio. Gure ustez, zenbat eta Estatuko segurtasun-indar gutxiago egon, orduan eta indar handiagoa dute talde kriminalek. Hori dela eta, gorputz hori herrialde osoan egongo da martxan, herritarren segurtasunaren aurka doazen hutsune arriskutsurik utzi gabe.
Guardia Zibila arriskuko lanbidetzat hartuko da, eta Polizia Nazionalaren soldatarekin parekatuko da, eta eskubide sindikalak izan ditzake, beste kidego batzuek bezala.
Armadak, Guardia Zibilaren eta Polizia Nazionalaren laguntzarekin (horiek koordinatuta egongo dira beti, eta ez gorputz estanko eta banandu gisa), teknologia berriekin atzemango dituzte Espainiako kostaldera iristen diren narkolantxen lehorreratze guztiak (edonora iritsita ere), txalupa arriskutsuekin lasterketa puntualak egin beharrik izan gabe, narkoak beti baitoaz pauso bat aurretik azkar. Aldi berean, Europak narkotrafikoaren aurkako gerra honetan inbertituko du, eta are gehiago narkotikoen trafikoak gehien kolpatzen duen eremuaren garapenean, lor daitekeen diru bakarra drogaren diru erraza delako ikuspegia moztuz. Narkotrafikoa pobreziatik, aukera faltatik eta gizarte-bazterketatik elikatzen da, eta hirugarren belaunaldi bat gal daiteke itsasartean eta inguruetan (drogen sarrera sendotua eta pertsonen salerosketa). Horri etengabe egin behar zaio eraso, drogaren kartelak adoregabetuz.

Pymes (enpresa txiki eta ertainak), gure oinarri ekonomikoa

PYMES, nekazariak eta abeltzainak dira hondamendietako lehen biktimetakoak, eta, beraz, lehentasunezkoak dira laguntzetan, berehalakoak izan behar baitute, atzerapenik eta burokraziarik gabe. Denbora urrea da, eta bere kontra doa. Laguntza horiek itzuli beharrik gabekoak izango dira, betiere eman ziren helburuak eta baldintzak betetzen badira. Eta dena arintzeko, nahikoa izango da kaltetuaren erantzukizunpeko adierazpen bat, laguntzak arintzeko; gero, beste datu burokratiko batzuk emango dira.
PYMES Espainiako BPGren % 65-66 inguruko ekarpena egiten dute, herrialdeko enpresa-ehunaren gehiengoa ordezkatuz, enpresa guztien % 99,8 inguruko zifrekin eta enpleguaren % 66 inguru sortuz.
Multinazionalak, kanpoan bakarrik sortzen dituzten egitura handiak (ez hemen), baina instalatzen diren lekuaz aprobetxatzen dira, dirulaguntzak ere jasotzen dituzte, eta bidegabeki lehiatzen dira gure ETEekin (zuzenean edo zeharka zerga-bilketaren % 89 sostengatzen dutenak, Estatuaren zutabea izanik), zerga-bilketa handia jasan behar baitute, eta horregatik konpentsazio bat edo oso gutxi jasotzen dituzte.
Enpresa publikoen pribatizazioen sukar ustelean (horietatik kobratzen dute gaur egun ohiko ate birakarian saldu zituzten politikariek), era guztietako enpresa estrategikoak saldu ziren, hala nola energetikoak. Ahal direnak berreskuratu behar dira, autonomia eta kontrola ahalbidetzen baitute mundu nahasi batean.
Enpresa estrategikoak sortzea (industria-kontsumo handiko lehengaien ekoizpenarekin lotutakoak, hala nola altzairuak, petrolioaren eratorriak, erdieroaleak, txipak, etab.), gure enpresei hornidurarik ezaren eta igarotzearen ziklo luzeei aurre egiteko, prezio gorabeheratsuen preso ez izateko eta lehengaiak eta ondasunak kontrolatzen dituzten atzerriko herrialde eta enpresen mendekoak ez izateko.
Zifra handietan hitz eginez, bitarteko ekonomikoen azken argitalpenek berresten dute gaur egun helduen ia erdiek (19,3 milioi inguruk) jasotzen dutela diru-sarrera publikoren bat (pentsioak, subsidioak, enplegu publikoa, laguntzak, etab.); bestalde, 17,7 milioi inguruk enplegu pribatuaren bidez kotizatzen dute, eta horrek erakusten du sektore publikoaren talde onuraduna gaur egun handiagoa dela sektore pribatutik diru-sarrerak sortzen dituztenak baino. Enplegu pribatua, berriz, ETEek sostengatzen dute gehienbat, eta langile baten batez besteko kostuaren ia % 50 gizarte-segurantzako ordainketen eta atxikipen fiskalen bidez Estatuari emandako zergetatik eratortzen da. Horrela, gure ekimenetik proposatzen dugu formula jakin batzuk bilatzea, horien bidez, sorospen, enplegu publiko eta laguntzetan egiten den gastu publikoak enpresa-ehuna indartzea ekar dezan, belaunaldi berriak lan-munduan sartzea sustatuz, bai eta unibertsitate-ikasketak eta lanbide-heziketa dituzten profilak lan-merkatuan sartzea ere, enpresen barruan lanpostu teknikoak kontratatzeko eta barne-prestakuntzarako prozesuak erraztuz, eta, industria-ehun garrantzitsuak dituzten beste herrialde batzuetan bezala, lanaren kapitalizazio intelektuala sortuz, kalitatezko enplegua sustatuz, gure belaunaldi prestatuenak emigratzera behartuta egon ez daitezen.
Ordura arte sorospen "ez-produktibo" gisa erabiltzen zen diruaren zati bat "produktibo" bihurtzeak, epe luzera, ETEen eta langileen gaineko presio fiskala lasaitzea ahalbidetuko du, eta diruaren zati hori kudeaketa pribatuaren, langilearen esku geratuko da, aurrezkia zein inbertsio pribatua sustatuz, gizartea ekonomikoki indartuz eta ia desagertuta dagoen erdiko klasea birsortuz, hori baita gizarte egonkor eta oparoen euskarri nagusia. Inflazioaren ondorioz, ez dago ezertarako dirurik, diru hori beharrezko oxigeno-baloia da.
Ekonomia suspertzea beharrezkoa da herrialdearen etengabeko zorpetzea geldiarazteko, bai eta inbertsio publiko garrantzitsuei aurre egin ahal izateko ere, herritarrentzat eta enpresentzat ingurune egoki, egonkor eta segurua sortzen lagunduko duten egitura-ondasunak sortzeko.

Adineko jendea, zahartzen ari den herrialde abandonatu batean.

Gure adinekoak, edozein kulturaren erreferentzia izatetik, bigarren mailako leku batera joan dira, ahaztuta. Haien lana ezinbestekoa bihurtu da familientzat, gaur egungo guraso askok, beren lanagatik, ezin dituztelako seme-alabak ordu askoan zaindu, eta aitona-amonak dira berriro gurasoenak egiten dituztenak, dohainik. Horren truke, erkidegoetako eta estatuko gobernuek beste alde batera begiratzen dute, eta horrela, egoitzetan dauden adineko pertsonentzako 90.000 plaza falta dira, Osasunaren Mundu Erakundearen (OME) arabera. Gainera, INSERSOren arabera, 133.000 pertsonak mendekotasun larria edo mendekotasun handia dute, plaza baten zain. Bitartean, etxean itzaltzen dira, senideek laguntzeko ahalegin guztiak egiten dituzten bitartean. Onartezina da. Horregatik, populazio horrentzat beharrezkoak diren plaza guztiak beteko dira, eta egoitza egokiak eraikiko dira (Estatuaren eraikuntza-erakunde berriak ez die koskarik edo ustelkeriarik egingo). Gainera, proiekzioa izango du zahartzen ari den populazioarentzat, eta urrats horretan, azkenean, baldintzarik gabe hilko da etxean, edo giza makrogranjetan ("gerontogranjas"), non metatuta, hil arte gaizki bizi diren, beren bizitzekin negozioa egiten den bitartean.
Egoitzetan egon nahi ez duten pertsonek ETXEZ ETXEKO LAGUNTZA jaso ahal izango dute, adinekoentzat, behar fisiko, kognitibo eta emozionalei erantzunez, eta laguntza emango zaie garbitasunean, mobilizazioan, elikaduran, medikazioan, laguntzan eta etxeko lanetan, betiere etxean autonomia eta independentzia errespetatuta. Zerbitzu horrek barne har ditzake ordukako laguntza puntuala eta barne-planak, eta telelaguntzarekin eta errehabilitazio- edo osasun-jarraipeneko zerbitzuekin osa daiteke. Hori guztia zure pentsioaren % 25aren truke.
Sarna-agerraldiei, elikadura-urritasunei eta tratu txarrei buruzko albisteak ohikoak dira. Egoitzetako langileek, lan-baldintza oso ahuletan, pertsona kopuru anormal bat artatu behar dute, eta askotan gainezka egiten dute. Zentro horien eta haien barne-baldintzen gaineko kontrola eta "ratio zibilizatuak" izateko askoz langile gehiago kontratatzea betebehar legal eta morala dira. Haiek eraiki dute herri hau, eta hobe da agure bat zaintzea, txoferra duen politikari bat baino.

Link de referencia para respirar aire limpio democrático: hayderecho.com

Inicio – Euskara